Το δένδρο της ελιάς αποτελεί σύμβολο όλης της Μεσογείου, και όχι άδικα. Είναι συνδεδεμένο με τη μεσογειακή διατροφή αλλά μπορεί να πει κανείς με την ίδια την επιβίωση των κατοίκων της περιοχής. Έτσι τα αγροτικά - ταπεινά αυτά κτίρια, που στη λαϊκή γλώσσα ονομάζονται λιοτρίβια (παλιά λέξη για το ελαιουργείο) , αποτελούσαν αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής των ανθρώπων της υπαίθρου.

Στο λιοτρίβι ο βασικός μηχανισμός ήταν οι μυλόπετρες, κυλινδρικές ή σπανιότερα κωνικές πέτρες, μία έως τέσσερεις, που κυλίονται κυκλικά πάνω σε επίπεδη επιφάνεια αλέθοντας τις ελιές. Συνήθως η άλεση γίνοταν μέσα σε κλειστό χώρο που ονομάζεται Κόθρος. Μέσα στον Κόθρο άδειαζαν τον ελαιόκαρπο τον οποίο πολτοποιούσαν οι πέτρες περιστρεφόμενες.

Πολύ παλιά, η κίνηση περιστροφής των πετρών γίνονταν με ζώα, συνήθως γαϊδούρια ή άλογα, αργότερα με μηχανικά μέσα. Όταν ο πολτός ήταν έτοιμος, (κατά την κρίση των υπευθύνων) μεταφερόταν σε ειδικά σακιά που λέγονταν μουτάφια ή τσόλια. Αυτά τοποθετούνταν σε πιεστήριο με κοχλία που τα πίεζε και έτσι έβγαινε το λάδι. Ο κοχλίας περιστρεφόταν χειρονακτικά. Αργότερα χρησιμοποιούνταν υδραυλικά πιεστήρια.